Dziś jest
PL EN DE UK LT

TRASA „E” - „SZLAK RODZINNY” - żółty - Orzysz.pl

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Orzysz.pl » Turystyka » Trasy rowerowe » Trasa E (szlak żółty)
reklama

TRASA „E” - „SZLAK RODZINNY” - żółty

Orzysz – Grądy – Odoje – Sumki – Pianki – Mikosze (19,4 km)

Orzysz jest jednym z ładniej położonych miast w regionie toteż warto wybrać się w tą najkrótszą z zaproponowanych, w niniejszym przewodniku, tras i zobaczyć najbliższe otoczenie tej miejscowości. Początek trasy znajduje się na rozjeździe w kierunku przysiółka Grądy. Droga wiedzie przez interesujące lasy mieszane, a następnie prowadzi przez dość zróżnicowany wysokościowo krajobraz rolniczy z licznymi zabagnionymi zagłębieniami i w końcu rzeką Orzyszą.

E1 Wzniesienie koło przysiółka Grądy – 1,6 km (53˚49’25” N, 21˚58’04” E)
Jest ono dobrym miejscem, aby dostrzec układ wyniesień na tle obszarów niegdyś zabagnionych, a obecnie zmeliorowanych. Wzdłuż rowów odwadniających rosną olsze czarne i wierzby kruche. Ze wzniesienia można dostrzec zabudowania Grądów i przelatujące gdzieniegdzie czaple siwe i bociany białe. Więcej patrz B1.

E2 Punkt widokowy na skraju lasu koło przysiółka Grądy – 2,3 km
Patrz B2

E3 Kulminacja terenu w borze mieszanym – 3,3 km (53˚50’03” N, 21˚58’29” E)
Patrz C2

E4 Jezioro Rząśniki – 4,1 km
Patrz B3

E5 – Wiadukt kolejowy koło wsi Odoje – 6,2 km
Wiadukt kolejowy z początku XX wieku umożliwiający przejazd pod torowiskiem jest jednocześnie dobrym punktem widokowym na najbliższą okolicę. Widać stąd pobliskie Odoje i krajobraz wzniesień czołowomorenowych. W kierunku wschodnim widzimy kolejny wiadukt i stację kolejową Odoje. Interesująca jest ciepłolubna roślinność na zboczach nasypu przy wiadukcie oraz w pobliskiej nieczynnej żwirowni ze znacznym udziałem rumianu żółtego, chabra driakiewnika, biedrzeńca mniejszego i kocanek piaskowych. W okolicy Odojów, przy pewnej dozie szczęścia, można dostrzec orlika krzykliwego.

Około 1 km od drogi Odoje – Czarne znajduje się widoczna w całej okolicy Lisia Góra (152 m n.p.m.). Dojechać do niej można kierując się na wieś Czarne, a następnie na południe pod wiaduktem kolejowym.

E6 – Pomnikowe okazy jarząbu szwedzkiego koło wsi Odoje – 6,7 km (53˚51’48” N, 21˚59’26” E)
Przy drodze na skraju lasu na północ od Odojów rosną 4 pomnikowe okazy jarząbu szwedzkiego. Są to ponad 100-letnie drzewa stanowiące najprawdopodobniej niegdyś aleję. W okolicach Orzysza znajduje się kilka takich skupisk jarząba szwedzkiego, posadzonych w tym samym czasie, m.in. ponad 4-kilometrową aleję wzdłuż drogi Góra - Orzysz. Pobocza mijanych dróg są porośnięte bardzo bujną roślinnością, co jest szczególnie dekoracyjne w lipcu i sierpniu, gdy zakwitają chabry driakiewniki, dzwonki jednostronne i bolońskie, ciemiężyk białokwiatowy, lucerna nerkowata i in.

E7 – Wzniesienie widokowe koło wsi Odoje – 7,0 km
Około 300 metrów na wschód od głównej drogi znajduje się wyniesienie na skraju lasu (przy ambonie myśliwskiej) skąd rozciąga się szeroka panorama na okolicę. Na wprost widać niewielki budynek z czerwonej cegły stacji kolejowej w Odojach, łęg nad poprzecznie płynącym ciekiem i w oddali jezioro Wylewy. Po prawej stronie znajduje się spore torfowisko niskie powstałe z wypłyconego zbiornika wodnego, trudno dostępne ze względu na zwarty i zabagniony okrajek porośnięty wierzbami szerokolistnymi. Wewnątrz dominuje roślinność szuwarów związanych z pływającym płem. Na wzgórzu występuje las o charakterze ciepłolubnej dąbrowy, z sosną i dębem w drzewostanie. Podszyt opanował ligustr, szakłak pospolity, wiciokrzew suchodrzew i jałowiec pospolity. Na południowym zboczu w bezpośrednim kontakcie z lasem, masowo rośnie ciemiężyk białokwiatowy, a towarzyszą mu szparag lekarski, babka średnia, rzepik pospolity, chaber driakiewnik, czyścica drobnokwiatowa i poziomka pospolita. Niemal wszystkie z wymienionych roślin można odnaleźć też w runie wspomnianej wcześniej dąbrowy świetlistej.

E8 – Leśna Góra – 7,4 km (53˚51‘44“ N, 21˚59‘11“ E)
Leśna Góra jest najwyższym wzniesieniem we wschodniej części Ziemi Piskiej. Znajduje się około 100 m od trasy w lesie (oddział 324). Niewiele widać z tego wyniesienia, gdyż porośnięte jest lasem sosnowym. Na zboczu wyniesienia występuje całkowicie chroniona roślina z rodziny jaskrowatych o nazwie orlik zwyczajny.

E9 – Bór sosnowy przy jeziorze Przykop – 8,0 km (53˚51’55” N, 21˚58’29” E)
Przy jeziorze Przykop znajduje się dobrze zachowany płat boru sosnowego, w którym znaleźć można pomocnika baldaszkowego i widłaka goździstego, rośliny podlegające ochronie.

E10 – Jezioro Przykop – 8,2 km
Jezioro Przykop proponuje się objąć ochroną w formie użytku ekologicznego z uwagi na walory krajobrazowe. Jest ono niemal szkolnym przykładem zbiornika mezotroficznego w zaawansowanym stadium zarastania. (patrz strefy roślinne w jeziorze) Z jeziora Przykop wypływa ciek, wzdłuż którego wiedzie droga w kierunku Sumek. Po obu stronach rzeczki znajdują się bagienne lasy olsowe i łęgi olszowo-jesionowe.

E11 – Sumki – 12,0 km
Sumki (niem. Sumken), niewielka osada położona przy drodze Orzysz - Giżycko. Do 1945 r. Sumki były przysiółkiem należącym do wsi Pianki, obejmujący dwa duże gospodarstwa rolne. Obecnie we wsi znajduje się kilka domów z początku XX wieku. W pobliżu osady znajdują się dwa niewielkie jeziora: Kieplin (niem. Kepplin See, Kreplin See) około 1 km na północny-wschód od Sumek o powierzchni 24 ha oraz Przelestka lub Przechozdka (niem. Przechostka See, Unken See) około 1 km na północ od Sumek o powierzchni 3 ha.

• Przystanek PKS z połączeniami do Pisza, Giżycka, Węgorzewa i Orzysza.
Ośrodek sportowo-Rekreacyjny i Stadnina Koni, Sumki, tel. 423 80 87 i 0602 321 136, obiekt całoroczny, na terenie ośrodka pole namiotowe na 10-15 namiotów, z możliwością ich wypożyczenia, domek campingowy 3-osobowy, ośrodek dysponuje końmi sportowymi, rekreacyjnymi dla dzieci i dorosłych oraz do hipoterapii, nauka jazdy konnej, przejażdżki bryczką, saniami, organizacja okolicznościowych imprez, parking.

E12 Żwirownia koło Sumek – 12,6 km
Przy drodze Sumki - Pianki znajduje się czynna żwirownia, dobrze widoczna z drogi. Nie należy wchodzić na jej obszar z uwagi na swoje bezpieczeństwo. Na stromych ścianach tego obiektu widoczne są norki lęgowe, dość licznej tu, lokalnej populacji jaskółek brzegówek. W pobliżu żwirowni podziwialiśmy też lot błotniaka stawowego. Z drogi roztacza się malowniczy widok na okolicę.

E13 – Wieś Pianki – 14,1 km
Patrz D3

E14 – Jeziorko pod Piankami – 16,2 km
Do jeziora najlepiej dojechać od południowej strony, gdyż w pozostałych miejscach brzegi są silnie zabagnione. Zbiornik znajduje się na zabagnionym dopływie rzeki Orzysza. Osobliwą rzeczą są uschnięte kikuty olszy czarnej, skupione wokół brzegów zbiornika. Jest to naoczny dowód działalności bobrów, które wykonały tamę piętrzącą wodę na cieku, przez co podniósł się też poziom wody w jeziorze. Drzewa giną gdyż nie są w stanie wytrzymać długotrwałego zalewu. Działalność bobrów, powstrzymuje jednak proces zarastania jeziora, wpływa też korzystnie na warunki hydrologiczne całej okolicy. W jeziorze dominują szuwary trzcinowe, którym towarzyszy pło nerecznicowo-turzycowe, nasuwające się na lustro wody. Po powierzchni wody pływają niewielkie skupiska liści i kwiatów grążela żółtego. Jezioro stanowi schronienie dla wspomnianych już bobrów oraz łabędzi niemych. W okolicy często przelatują czaple siwe, a nad lasem krążą myszołowy zwyczajne.

Ptaki drapieżne to grupa gatunków mięsożernych, najczęściej aktywnie polujących. Wyróżnia je hakowato zgięty dziób, duże oczy, silne nogi, których palce zakończone są zakrzywionymi szponami, masywne ciało i silne skrzydła. Z systematycznego punktu widzenia rząd drapieżne dzieli się na dwie rodziny – jastrzębiowe i sokołowe. Przedstawicielami pierwszej grupy są w naszym kraju: krogulec, jastrząb, trzmielojad, myszołowy, błotniaki, kanie, orliki, orły i bieliki. Drugą rodzinę reprezentują: kobuz, pustułka i sokół wędrowny. Między jastrzębiowymi a sokołowymi występują wyraźne różnice w ich biologii i zachowaniu. Pierwsze budują dla swych piskląt gniazda, drugie - składają jaja na gołym podłożu. Jastrzębie zabijają swą zdobycz szponami, z których dwa są szczególnie mocne i ostre jak sztylety (śmiertelny chwyt), sokoły zabijają ofiarę w locie jednym uderzeniem (śmiertelne uderzenie) i gdy ta spada, chwytają ją wszystkimi palcami (pazury są równej długości). Jastrzębie stają obiema nogami na zdobyczy, sokoły trzymają ją jedną nogą. Brzegi dzioba jastrzębiowatych są gładkie lub lekko faliste, natomiast na brzegu dzioba sokołów widać wyraźny „ząb”, któremu odpowiada wycięcie w szczęce dolnej.

E15 – Wieś Mikosze – 19,4 km
Wieś Mikosze (Mikossen, od 1938 Arenswalde) tworzą dwie osady, starsza położona przy drodze Okartowo -Orzysz i nowsza, oddalona o 1 km na północ, usytuowana w miejscu dawnego folwarku. Mikosze zostały założone w 1468 r. na 50 włókach na prawie chełmińskim. Jej założycielem był zasadźca Stanisław Pęcki (Pansche). Przywilej lokacyjny nadał jemu Henryk Peuss z Pławna (komtur mrągowski) w uznaniu zasług podczas wojny. Początkowo wieś nazywała się Micoschen lub Panszken. Odnowienie przywileju nastąpiło w 1516 r. dla Macieja Wydryńskiego z Gut, któremu Rudolf Diepoltskirchen (komtur ryński) nadał 2 włóki pod Mikoszami. W 1637 r. w Mikoszach osiedlił się arianin Fryderyk Puławski (albo Pułkowski), który pieczętował się głową żubra, herbem nadanym mu przez polskiego króla Władysława IV. Między 1786 a 1797 r. powstała szkoła dwuklasowa, w której w 1935 r. dwóch nauczycieli uczyło 88 uczniów. Przed pierwszą wojną światową majątek ziemski w Mikoszach należał do rodziny Arnswaldów i od ich nazwiska w 1938 r. zmieniono nazwę urzędową wsi na Arenswalde. Później majątek zakupił Grimm, który następnie sprzedał go Otto Danielzikowi. W 1930 r. posiadłość wykupił rząd w celu parcelacji. Już w latach dwudziestych Mikosze uzyskały telefoniczne połączenie z Orzyszem. W 1939 r. wieś liczyła 394 mieszkańców. Po 1945 r. założono tu Państwowe Gospodarstwo Rolne.


RZEKA ORZYSZA, czasami zwana Orzyską Strugą (Arys Fliess). Wypływa z jeziora Orzysz od strony zachodniej na wysokości wyspy Czykietówka. Uchodzi do jeziora Tyrkło, na południe od wsi Góra. Początkowo płynie przez zatorfione łąki na północ od Orzysza, a następnie łączy się z kanałem Orzysz. Na odcinku Orzysz - Mikosze rzeka płynie wzdłuż szosy w sztucznym wykopie przez teren dawnego jeziora. W dolnym biegu Orzysza meandruje, płynąc początkowo przez łąki, a następnie przez obszar zalesiony. W lutym 1361 r. oddział litewski pod dowództwem Kiejstuta i Olgiera podczas przeprawy przez Orzyszę pod Grzegorzami został rozbity przez załogę krzyżacką zamku w Okartowie. Miejsce to potem nazywano Brodem Kiejstutowym. Rzeka Orzysza jest sporadycznie użytkowana przez kajakowiczów, choć odznacza się znacznymi walorami przyrodniczymi i wizualnymi. Na brzegach rozwija się bujnie roślinność szuwarowa, na którą składa się trzcina pospolita, pałka szerokolistna, manna mielec, mozga trzcinowata i tatarak zwyczajny. W szerszych odcinkach koryta cieku licznie występują rdestnice przeszyta i połyskująca oraz masowo rosnąca strzałka wodna. W odcinku końcowym brzegi i ich bezpośrednie sąsiedztwo zajmuje łęg olszowo-jesionowy.

Informacje zaczerpnięte z "Przewodnika po ścieżkach rowerowych".
Autorstwa: Ryszarda Wojciecha Pawlickiego, Piotra Sikorskiego, Marka Wierzby.

Drukuj | Wyślij znajomym | 2005-07-14 08:52 |

Content on this page requires a newer version of Adobe Flash Player.

Get Adobe Flash player

Pamiątki z Orzysza

Najczęściej czytane w dziale: Turystyka (ostatnie 90 dni)

..:::  FOTO GALERIA  :::  VIDEO GALERIA  :::  MAPA SERWISU  :::  ARCHIWUM  :::  KONTAKT Z REDAKCJĄ  :::..
Copyright @ 2004 - 2016 Urząd Miejski w Orzyszu System 4Too      Stronę monitoruje stat24